De Casdeiro

Lendo a reseña que fai Gabriel Tobar García sobre as conclusións (???) da reunión do G20 esta pasada fin de semana en Washington (a festa de despedida de Bush, vamos) non podo senón confirmarme na miña impresión de que a situación non ten saída: polo menos non desde arriba. Mentres as preclaras mentes que nos gobernan insistan en manter o dogma absurdo, ilóxico, anticientífico, de que nun sistema pechado (o noso finito planeta) é posible crecer ilimitada, indefinidamente consumindo recursos non renovables e enerxía fósil que xa se está a esgotar, realidades que calquera escolar pode comprender, non podemos esperar nada deles. Nada senón pisar máis o acelerador nesta suicida costa abaixo sen frenos que é o modelo económico mundial actual.

O pasado día 16 presentou Touriño os orzamentos cos que Galiza vai facer fronte (?) á crise o ano que ven. Simplemente lendo 2 frases das súas declaracións daquel día quédanos claro que non aceptan cal é o verdadeiro problema e polo tanto non van aplicar as receitas axeitadas:

“Seremos capaces de crear y crecer más deprisa que España”. Seguimos obsesionados co mito do crecemento perpetuo, e así non imos a ningures senón más ás presas cara ao abismo.

“…un instrumento útil para que Galicia no cambie de modelo económico…” Iso é: aferrémonos a este modelo sen futuro, inviable e insustentable, e afundamos a toda a sociedade galega con el.

Decepcionante. Case criminal diría eu; e non son o único:

"una economía como la estadounidense necesitaría al menos 20 años para adaptarse sin traumas excesivos a la era post-petróleo. O sea que, en la práctica, cualquier demora en abordar la transición energética es irresponsable, por no decir criminal, tanto si ya estamos en el pico de petróleo como si no."

Joaquim Sempere (2008)

“Creo que seguir hablando de que el crecimiento es bueno, indispensable para nuestro bienestar, necesario para conservar los puestos de trabajo existentes y aumentarlos, etc. es una irresponsabilidad increíble. Y sin embargo, no hay más que leer o escuchar lo que dicen nuestros líderes políticos y económicos (y también sindicales), que no sólo no luchan contra el dogma del crecimiento, sino que lo alimentan sin cesar. Vamos muy mal.”

Joaquim Sempere (2008)

Nun recente artigo que lin en Diagonal falando do caso estremeño, vin reflectido o que dunha maneira ou doutra xa veño comentando nas páxinas deste blog: o atraso socioeconómico de Galiza pode rematar convertíndose ironicamente nunha vantaxe, nunha oportunidade histórica.

El ‘atraso’ como oportunidad de ecodesarrollo

El atraso económico extremeño está siendo reinterpretado por el ambientalismo como una oportunidad para el cambio radical de estructura económica que la actual crisis sistémica demanda. La región cuenta todavía con un importante sector primario y un alto porcentaje de población rural, ecosistemas agrarios hortícolas, frutícolas, cerealísticos productivos y aún no muy contaminados, susceptibles de transformación progresiva a modelos ecológicos de producción. Olivares, viñedos, dehesas que son un tesoro económico, ecológico y cultural. Unos pueblos en crisis, pero aún vivos en los que se puede rastrear los antiguos conocimientos y prácticas del manejo blando de los ecosistemas… El futuro de la región pasa por la revitalización y transformación ecoeficiente del sector agroganadero y los espacios rurales, por la conservación de su rico mosaico de paisajes. Otro activo importante son los bosques del norte, auténticos pulmones verdes, que pueden desarrollarse mucho más : con prevención de incendios, ganadería extensiva, mejoras y aprovechamientos silvícolas.

Esa situación é moi doadamente trasladable ao caso galego, aínda con mellores oportunidades cá comunidade cahtúa, coido eu.

Como di unha das citas que tirei da novela de Darío Xohán Cabana, O cervo na torre…

- (…) Tivemos sorte, dentro da calamidade. Polo menos aínda había unha consciencia da terra… No fondo, eramos aínda unha nación campesiña. O campesiño agárrase á terra e aguanta.

Destruirmos esas características consideradas miopemente ata o de agora de atraso, suporía perder a mellor oportunidade que ten o noso país de sobrevivir nun contexto postindustrial como o que anuncia do cénit do petróleo. Seremos tan estúpidos?

As presentes turbulencias financieiras e económicas, primeiros síntomas do derrubamento inevitable do sistema capitalista da acumulación imposible e do crecemento sen límites, traen de novo á mente dalgúns a tan falada fusión das caixas galegas. Este futurible fillo, que viría de penalti porque ninguén se preparou para el (no canto en Euskadi en previsión de futuras fusións as caixas provinciais non se pisan os respectivos territorios), como se había chamar? É unha reflexión que se cadra é tempo de facer. Velaquí a miña visión do asunto:

As caixas teñen 3 opcións:

1. Optar por asumir o nome máis representativo das 2: é dicir, chamar á fusión Caixa Galicia.
2. Optar por un nome que recolla os 2 orixinais: o híbrido que semella máis plausible sería Nova Caixa de Galicia, que debería usar a sigla NCG (enecegué) como nome máis comercial.
3. Optar por un novo nome, que fose tan representativo ou case como Caixa Galicia, fóra coma dentro, pero que fose diferente dos nomes das 2 caixas proxenitoras: a mellor opción neste caso coido sería Caixa Galega.

Alguén se atreve con algunha outra predición sobre o nome do futurible vástago?

Aínda que adoito ser moi crítico coa acción do goberno galego, que semella estar dirixida sen ter para nada en conta os problemas que a todos os niveis van afectar á sociedad galega a raíz do cénit do petróleo, hai uns intres puiden comprobar que algún atisbo de racionalidade nalgunha consellaría pode encaixar coa necesaria lóxica política re-localizadora que se precisa para afrontar o problema.

Nunha entrevista no programa Crónica da Radio Galega, o conselleiro de Medio Rural, Alfredo Suárez Canal, apostaba por recuperar o sistema de alimentación do gando que sempre funcionou en Galiza: a forraxe producida localmente, como maneira de superar o atranco do prezo dos pensos producidos fóra, e que está na base do actual e recurrente problema dos custos do leite.

Recuperar mediante o aproveitamente do Banco de Terras as terras improdutivas para producirmos alimento local e san para o noso gando de leite, só poderá redundar nunha economía máis sólida (nun momento de crise sistémica imparable) e nunha maior soberanía alimentar do noso país.

Agora só cabe esperar que o goberno galego poña todo o que ten que poñer da súa banda para convertir esta idea nunha realidade socioeconómica e que outras consellarías comecen a aplicar esta mesma lóxica racional e local.

[Documento en permanente actualización.]

Baseado nun texto anterior, fago aquí un resumo das propostas que coido máis aplicables para o noso país respostar política, económica e socialmente á crise múltiple que está a comezar producida polo cénit ou pico da produción de petróleo mundial.

O obxectivo último é facer fronte de maneira anticipada ás devastadoras consecuencias que a todos os niveis virán inexorablemente da fin do petróleo barato, do que tanto depende a nosa civilización. É dicir, preparar o noso país, para un troco de modelo enerxético e económico ineludible, baseado na independencia enerxética, a soberanía alimentar, a economía autocentrada e o decrecemento controlado.
(more…)

Dunha entrevista recente con Xosé Manuel Beiras:

Crise ambiental e enerxética pero as estradas multiplícanse e o tren retrocede. ¿Por que?

Acaba de inaugurarse unha autovía Santiago-Brión. Sería moito máis proveitoso e económico unha rede de proximidades. Moita xente prefiriría o coche para seguir co costume polo que habería que puxar por un cambio cultural que debe vir apoiado polo poder político. Namentres seguimos a falar da contaminación e do cambio climático sen que se dean pasos serios para evitalo. Pero ben son as compañías contaminates as que fan os anuncios verdes.

É reconfortante ver que en Galiza aínda quedan metes lúcidas como a de Beiras, que saben onde está o problema e que mentres non se colla de fronte e con decisión, todo o demais será perda dun tempo demasiado valioso.

Diante das medidas que anuncia a parte beneguista do goberno galego, eu pregúntome en que medida encaixan co que convén a Galiza nun momento no que a costa abaixo da crise terminal do capitalismo se comeza a facer máis abrupta grazas ao final do petróleo barato. Nomeadamente neste punto que puiden ler en GZnacion.com (e con máis detalla no propio web do Bloque):

-Quintana anunciou outra implementación de 100 millóns de euros para que o Plan Xacobeo de 2010 comeza “xa a rodar” no último trimestre deste ano, con fin de paliar os efectos da crise tamén no sector turístico.

(more…)

Segundo lemos no último número do boletín da asociación internacional ASPO:

Eamon Ryan, Ireland’s Minister of Energy, has outlined his Government’s response to Peak Oil. His statement opens with some perceptive comments:

Our future depends on becoming energy clever

We have always known that oil is a finite resource. It seems we only focus on a problem, however, when there is a looming crisis. We did this in the 1970s, when we changed our behaviour for a while. More recently, thankfully, we’re turning our heads to energy issues as we approach a peak and subsequent decline in the production of oil around the world.

Ireland is utterly dependent on imported fuel to power our daily lives. Geopolitical factors and geological facts will determine the price and supply of this fuel source. We cannot alter this reality and wishing will not make it so.

He goes on to outline the country’s policy with the following key measures:
1. Tap renewable energy, especially from wind and ocean, of which the country is well endowed;
2. Co-operate closely with the long-established Electricity Supply Board to secure a national solution;
3. Facilitate the sale of electricity from small scale producers of wind and other energy to the grid;
4. Install smart meters in every home to reduce wastage;
5. Provide tax incentives for improved commercial and household insulation and efficiency.

A que espera Galiza para seguir o exemplo de Irlanda, Escocia, Suecia, Dinamarca e tantos outros países? É dunha grande irresponsabilidade que neste país só se fale de AVE, AVE e máis AVE, de construír máis e máis estradas e das acusacións interpartidistas que toquen cada día.

Xa é hora de ollarmos alén da vindeira cita electoral e tomarmos medidas!!

Creo que é moi pertinente, á vista dos movementos que levan tempo dando o conglomerado partidos/cabildos/grandes-sindicatos (lobbies), lanzando globos sonda a prol da necesidade de recuar na negativa a aceptarmos a enerxía nuclear para afrontarmos a crise enerxética que comezamos padecer, reproducir traducido un extracto do libro The Post-Petroleum Survival Guide and Cookbook do gurú das ecoaldeas Albert Bates. Eu permitinme a liberdade de trocar bargain por timo no título deste texto porque é o que ven sendo máis exactamente:

(more…)