Escrito por: casdeiro en Colapso, Economía, En galego, Política, tags: capitalismo, colapso, d3, democracia directa, Economía, enric duran, estado, félix rodrigo mora, Política
Algo que non comparto co pensamento anarquista clásico e de pensadores-activistas actuais como Félix Rodrigo Mora ou Enric Duran que non se declaran abertamente anarquistas, é a súa fobia ao Estado. Coido que non se xustifica a demonización dunha estrutura política simplemente pola estrutura, como non se xustificaría unha condea xeralizada da economía que non estivese baseada no seu contido capitalista. O que quero dicir é que se condeamos o sistema económico capitalista será precisamente porque é capitalista, non porque sexa un sistema económico. Do mesmo xeito deberíamos codear un Estado non democrático, por esa característica, non porque sexa un Estado. O Estado é unha estrutura que pode servir (cando menos na teoría) a diferentes intereses, non coma o capitalismo, que só pode servir aos intereses duns poucos pola súa propia definición.
Na miña opinión a forma estatal non é intrinsecamente maligna, como o anarquismo nos quere facer ver. E mesmo a vexo aproveitable se trocamos o seu modo de gobernarse. Comprendo que dado que todos os Estados coñecidos ata o de agora foron moi pouco democráticos, se identifique esa característica co sistema, pero penso que esa falta de democracia non era debdida ao corpo estatal senón ao cerebro que o controlaba (unhas ou outras élites). Xa que logo defendo que é factible un Estado verdadeiramente democrático, como veño propugnando desde D3. Non me parece mal o sistema asamblear e de soberanía local confederada que propugnan Rodrigo Mora, Durán e en xeral os libertarios. Pero tampouco vexo insalvable o modelo estatal, de feito podería ser unha vía menos custosa (en todos os sentidos) aproveitar o hardware estatal trocándolle o software que o controla, que formar esa nova e inmensa rede da autoxestión desde abaixo. Ao contrario ca eles, penso que a democracia directa e o Estado son compatibles, e a vía para facelo serían as NTIC, nomeadamente Internet e outras vías telemáticas coas que facermos posible unha asemblea a nivel estatal asíncrona e permanente para controlarmos os cidadáns todos os aspectos do Estado. Esta hipótese é o que está na base de Democracia Directa Digital (D3), o antipartido que axudei a crear xa hai uns anos e cuxas ideas resoan agora en múltiples iniciativas nadas á calor do Movemento dos Indignados.
Desde logo o progresivo colapso tecnolóxico e industrial que xa comezamos a albiscar fai que esta posibilidade de conxugarmos Estado e Democracia (real) se vaia afastando cada vez máis, pero aínda é factible, na miña opinión: aínda estamos a tempo. Por suposto a proposta de democracia local de tipo asemblear é máis resiliente no sentido de que non precisa de avanzadas tecnoloxías e dun consumo enerxético de dubidosa duración para realizarse. Pero é isto o que a faría en todo caso preferible, e non que o modelo Estado sexa negativo per se.
Non se trata de ser estatólatra pero tampouco vexo xustificada a estatofobia.
5 Comentarios »
Escrito por: casdeiro en Breves, Colapso, Economía, En castellano, tags: civilización, civilización industrial, colapso, energía, historia, joseph tainter, TRE
La Historia nos enseña (vid. Joseph Tainter) que cuando una sociedad se vuelve demasiado compleja para la energía de que dispone, no se autosimplifica, sino que colapsa y es sustituida por otro sistema más simple.
¡Bienvenidos al colapso de la sociedad industrializada!
No Hay Comentarios »
Escrito por: casdeiro en Breves, Colapso, Economía, En galego, Política, Social, tags: alimentación, autosuficiencia, autoxestión, bancos de tempo, boycotts, capitalismo, clase obreira, colapso, Economía, economía alternativa, folga, folga de consumo, greve, loita de clases, moedas complementarias, postcapitalismo, troca
Nesta época da sociedade de consumo o terreo de batalla social coido que non debería ser (só) a rúa e a fábrica, senón o supermercado. A folga de consumo permanente penso pode ser a ferramenta da loita de clases que supere a folga laboral. Deixarmos de mercar ás grandes empresas que son a fin de contas as que determinan a política económica, mediante un boycott selectivo, pode ter un meirande efecto que deixar de traballarmos un día en todas as empresas e protestar na rúa diante do goberno monicreque de turno, ademais de ser algo ao alcance de todos: traballadores e parados, fixos e precarios. Este sería só un paso nun abandono da mecánica capitalista, que combinado coa autoxestión a todos os niveis, o abandono da banca non-ética, a autoprodución de alimentos e a economía alternativa para fornecernos doutros bens básicos mediante troca, bancos de tempo e moedas complementarias/alternativas, pode ir creando o modelo que substitúa na práctica —sen esperarmos máis, sen demandalo a ninguén— un capitalismo agoniante. A verdadeira folga revolucionaria é comezar a vivir sen capitalismo.
No Hay Comentarios »
Escrito por: casdeiro en Colapso, En galego, Social, tags: ártico, atmosfera, biogás, bosques, cambio climático, carbón, carbono, catástrofe climática, catástrofes, ch4, ciencia, civilización industrial, clatratos, co2, colapso, contaminación, durban, enerxía, extinción, hidratos de metano, igor semiletov, incendios forestais, james hansen, Judith Marquand, Laurence Smith, mar, Martin Kennedy, metano, mudanza climática, Natalia Shakhova, oceano, permafrost, petróleo, plumas de metano, prehistoria, quecemento global, Sergei Kirpotin, siberia, sistemas non lineares, teito do petróleo, tundra, xeo
A liberación do metano existente no Ártico podería causar unha masiva extinción da vida no planeta.
Hai unhas semanas científicos rusos deron a voz de alarma ao descubrir inmensas plumas de metano no oceano Ártico en zonas onde a capa de xeo que o cubría se está a retirar debido á suba das temperaturas. O metano (CH4) é un gas de efecto estufa 72 veces máis potente có CO2 (se o medimos nun periodo de 20 anos), e aínda que ten un tempo de vida menor na atmósfera (unha década fronte a máis dun século que permanece o CO2) cando desaparece faino converténdose por oxidación en máis dióxido de carbono. No Ártico, baixo as súas augas e enterrado no permafrost, existe metano dabondo para reverter a atmosfera da Terra a un estado inhabitable. Na comunidade científica avisan de que puido ter comezado un proceso de aceleración drástica e imparable do quecemento global.
Observacións alarmantes
Un equipo científico ruso que leva 20 anos a observar a plataforma mariña ártica do leste de Siberia ficou abraiado coa dimensión das emisións de metano que están a xordir na zona, segundo publicou o 13 de decembro o xornal británico The Independent. Para Igor Semiletov, director do equipo, atopar estruturas de emisión de metano de decenas de metros de diámetro era habitual nas súas observacións anuais nesta zona, pero este ano acharon por primeira vez formacións de máis dun quilómetro de diámetro. Ate 2003 as emisións observadas polos equipos de diversos países que traballaban na zona permanecían estables, pero desde entón non deixan de medrar. En 2008 comezaron detectarse chemineas de metano con concentracións 100 veces meirandes do habitual. A preocupación do equipo ruso ven tamén da densidade desta especie de fontes de borbullas que desde o fondo mariño xorden á tona da auga: afirmou que nunha área meirande da que eles analizaron “debe haber milleiros delas”. Á luz disto as estimacións de oito millóns de toneladas emitidas ao ano nesta rexión quedarían moi superadas. Outros estudos recentes afirman que o carbono contido baixo o permafrost é tres veces o estimado anteriormente e que está a saír á atmosfera a un ritmo maior do previsto. Semiletov presentou os seus achados a primeiros de decembro nunha xuntanza da Unión Xeofísica Americana.
Inmensos depósitos de metano
A comunidade científica ten cuantificado en centos de millóns de toneladas o metano que en forma de hidratos (cristais de xeo chamados clatratos) está atrapado baixo o permafrost que se extende desde as terras siberianas mar adentro sobre a pouco profunda plataforma ártica. O carbono retido nestas latitudes sería equivalente a dúas veces todo o carbono existente na atmosfera. O perigo é que co quecemento que se está a producir no planeta e especialmente nesta zona, o permafrost comezou a se derreter e iso está a liberar parte deste metano á atmosfera, facendo que aínda queza máis e disparando así un ciclo de feedback irreversible. Esta hipótese é coñecida como a “arma de clatratos”, que unha vez disparada non tería volta atrás e podería levar a unha extinción masiva coma a sucedida entre os periodos Permiano e Triássico, hai máis de 250 millóns de anos. Os científicos levan anos avisando de que estas emisións masivas de metano poderían suceder e observando os niveis emitidos nesta área tan sensible ao quecemento producido pola civilización industrial humana. O Ártico é a rexión do planeta cuxas temperaturas están a quecer máis axiña e as capas de xeo que reflicten a luz solar están a desaparecer, aumentando a temperatura do mar e provocando que se derreta o seu fondo xeado onde se almacena metano e tamén CO2, procedentes da descomposición de sedimentos vexetais de hai máis de dez mil anos (cando se descompón a materia orgánica en presenza de aire produce dióxido de carbono, e cando este falta, metano). Terra adentro o permafrost siberián tamén comezou derreterse, facendo abalar edificacións e bosques enteiros, sustentados ate o de agora nunha terra xeada firme e dura coma o granito. Para algúns científicos estes datos serían indicio de que a bomba de reloxaría do metano ártico foi activada.
As posibles consecuencias
A bioxeoquímica rusa Natalia Shakhova afirmaba en 2008 que se o permafrost ártico se derretía liberaría a atmosfera unha cantidade de metano 12 veces a actualmente existente, causando “un quecemento global catastrófico”. A principal dúbida dos científicos é acerca do ritmo ao que se podería producir esta liberación: anos? décadas? séculos? A posibilidade de que sexa abrupto é sinalada con preocupación por algúns e apoiada nos rexistros xeolóxicos de eras pasadas nas que se sabe que sucederon este tipo de catástrofes climáticas. Martin Kennedy, da Universidade de California, afirma que en 20 anos poderíamos ter pasado o punto de emborque cara un quecemento global desbocado. A cuestión dos clatratos relativiza moito a suposta seguridade do límite de +2ºC que se baralla nos cumios internacionais coma o recente de Durban, xa que non se coñecen os efectos de realimentación que esa suba e as concentracións de CO2 que se lle asocian poden disparar no metano atrapado no Ártico. Os modelos de predición climática parecen ter subestimado o impacto do rápido derretemento do permafrost que mantén atrapados estes vastos depósitos de carbono. Sabíase que habería feedbacks que poderían exacerbar o quecemento global pero ata o de agora asumíase que só ocorrerían en fases do quecemento máis avanzadas. Porén, segundo afirmou tamén diante da Unión Xeofísica Americana James Hansen, o coñecido climatólogo da NASA, mesmo un aumento de só 2ºC na temperatura da Terra levaría a “consecuencias catastróficas” como a desparición de xeo en ambos os dous polos e medre do nivel do mar varios metros. Hansen advirte de que o clima é moito máis sensible do que se pensaba, e que funciona mediante procesos non lineares: xa que logo permitir un moderado medre de 2ºC sería “abocarnos ao desastre”. E qué dicir se se acadan os +4ºC como moitos avisan que sucederá se continuarmos co ritmo actual de emisións!
Emisións e Teito do petróleo
Mais, é realista afirmar que pode continuar o ritmo actual de emisións que leva a estas mudanzas climáticas de gran escala se, como todo apunta, o petróleo —unha das principais fontes de emisión de carbono— comeza a declinar? Este é un debate que preocupa máis aos que estudan o teito de extraccións mundiais (peak oil) deste combustible clave para a nosa civilización máis cós especialistas climáticos, que adoitan basearse en previsións business as usual que non contan co devalar dos combustibles fósiles. Ao respecto hai dúas conclusións claras: por unha banda o carbón, material enerxético fósil que emite moito máis CO2 có petróleo, aparece como recurso alternativo a este nalgúns usos, o cal apunta a que a menos petróleo dispoñible para a economía mundial, volverá ser consumido máis carbón (ata que tamén deixe de ser enerxeticamente rendible a súa extracción); e por outra, aínda que as emisións diminuísen por simple carencia de máis materiais combustibles, a inercia das emisións producidas (lembremos: o CO2 dura máis dun século na atmosfera) seguirán facendo aumentar a temperatura aínda por bastante tempo.
Alarmados? Algúns. Preocupados, moitos
Outros científicos amósanse preocupados máis ca alarmados e negan que se activara ningunha bomba de reloxaría no tema do metano. Hai mesmo quen lle ve o lado positivo, como o xeógrafo Laurence Smith que opina que este biogás podería ser aproveitado como fonte de enerxía. Malia as mudanzas observadas nestes últimos anos entroutros por Shakhova e Semiletov, outros alegan que o proceso de liberación é previo (8.000 anos) ao quecemento antropoxénico, e que non se sabe certo se os picos que se producen agora son unha tendencia que viña de atrás ou son debidos á acción do home sobre o clima. Segundo a rede científica Permafrost Carbon aínda hai un baleiro no coñecemento de como o carbono do permafrost responde ao quecemento global. Por outra banda hai estudos que afirman que o quecemento nestas latitudes podería levar a efectos moito máis rápidos e desastrosos para a atmosfera como a aumento dos incendios forestais nos inmensos bosques boreais. A maioría dos científicos que estudan estas cuestións consideran que a liberación do metano ártico é unha razón máis para limitar urxentemente as emisións de efecto estufa de orixe humana. Aínda que outros afirman que a maior parte deste metano está baixo 200 m de fondo mariño e que non se daría liberado nin nos peores escenarios de quecemento global. As monitorizacións de metano atmosférico feitas por medio dos satélites tampouco dan aínda sinais de medres significativos na zona ártica, aínda que levan medrando continuadamente desde hai décadas. O que si se parece observarse nestas medicións é que desde 2007 hai un punto de inflexión cara unha aceleración das concentracións; ademais as medicións feitas in situ nas augas e no aire da costa de Siberia amosan concentracións de metano varias veces maiores ás habituais, como xa advertiu Shakhova en 2008. En todo caso os estudos sobre o carbono do permafrost disparáronse desde os anos 90, e máis desde os primeiros avisos feitos en 2005 polos investigadores Sergei Kirpotin e Judith Marquand de que se estaba a derreter. Os datos, porén, son aínda insuficientes, afirman os científicos, e precísanse esforzos coordinados e maior financiamento para establecer redes de monitorización deste fenómeno de liberación do metano ártico potencialmente tan perigoso.
NOTA: As fontes para a elaboración deste artigo poden consultarse en http://www.debulla.info/bookmarks.php/casdeiro/metano
1 Comentario »
[Editado el 15/02/2012 para traducir partes que había escrito en gallego, disculpad el despiste. También añadí una pequeña aclaración a una cifra.]
Reflexionaba en 2010 acerca de la viabilidad energética a medio plazo de Internet. Hablaba entonces de que el consumo de electricidad de esta red de redes estaba en torno al 3%. Probablemente haya aumentado desde entonces, pero voy a partir de esa cifra conservadora. Según la Wikipedia las energías renovables (las únicas de las que dispondremos en el futuro, debido al agotamiento de las energías fósiles y del combustible nuclear) representan en torno al 19% de toda la electricidad mundial. Es decir, si consideramos que el consumo de Internet se mantiene (aunque todo parece apuntar a que seguirá creciendo, al menos durante algún tiempo) y que la producción de electricidad a partir de fuentes renovables no crece (aunque pueda hacerlo en alguna medida, tiene importantes límites y por ello consideraremos las cifras actuales), deberíamos pensar en que mantener Internet a largo plazo implicaría destinar prácticamente 1/6 (15,79%) de toda la electricidad generable (por vías renovables) a nivel mundial. Esto nos dejaría con sólo el 16% (5/6 del 19%) de la electricidad que ahora disfrutamos, para el resto de usos. Parece poco realista, ¿verdad? ¿Mantendríamos Internet a costa de otras aplicaciones de la electricidad?
Por otra parte no podemos olvidar que Internet existe en millones de ordenadores. Estos ordenadores tienen un mantenimiento, reparaciones y finalmente una sustitución necesaria, que debido a la maldita obsolescencia programada, se sitúa en torno a los 5 años (para los PC; como no dispongo do datos para otro tipo de ordenadores, para routers y demás elementos, partiré de esa cifra). Esto quiere decir que si tomamos una cifra de 185 millones de servidores (no es fácil encontrar estadísticas al respecto, pero partiré de los datos de NetCraft), en 5 años se habrán tenido que sustituir todos ellos. Si tenemos en cuenta que fabricar un ordenador (no incluimos el gastos de trasportarlo hasta su destino final) consume 10 veces su peso en combustibles fósiles, lo que supone más energía incluso que la que consumirá a lo largo de esa vida útil. Tomaré la cifra aproximada de 6 millones de julios (MJ) de energía primaria. Por tanto en 5 años la necesaria sustitución de todo el parque de servidores de Internet implicaría un consumo de 6 x 185 = 1.110 millones de millones de julios o sea, 1.110 terajulios (TJ). Repartidos a lo largo de los 5 años (porque lógicamente no todos los ordenadores serán sustituidos al mismo tiempo) implica unos 222 TJ al año que habría que añadir al consumo total de energía por parte de Internet. Parte de esa energía sería en forma de electricidad (necesaria en las fábricas de componentes) pero también una buena parte energía fósil.
Estas cifras pueden revelar hasta qué punto Internet puede ser una carga demasiado costosa a largo plazo para nuestra civilización. Aunque su naturaleza distribuida y su diseño estructural pensado para resistir la súbida desaparición de parte de sus nodos (en principio por un ataque nuclear), podría dejarnos la esperanza de que fuese posible un colapso progresivo de sus dimensiones y capacidades, con servidores que poco a poco fuesen desapareciendo porque no pueden ser sustituidos, con nodos que sufren cortes de electricidad, etc.
Claro, todo esto sin tener en cuenta otras amenazas para la supervivencia de la Red de redes, como la megatormenta solar o las procedentes de gobiernos que tratan de cortar o limitar el acceso o la funcionalidad de Internet.
No Hay Comentarios »
Escrito por: casdeiro en Ciberactivismo, Colapso, En galego, Política, Social, tags: 15m, cénit del petróleo, d3, democracia, democracia directa, indignados, laiovento, libros, publicacións, teito do petróleo
O día 30 de novembro hase presentar en Compostela, na libraría Couceiro, o libro «15-M. O pobo indignado», coordinado por Alfredo Iglesias Diéguez:

Nestes momentos de crise social, económica e política, provocada polo incremento das desigualdades sociais, o pobo, desmobilizado, desorganizado, desmoraliza-
do…, botouse á rúa para expresar a súa indignación pola carestía da vida, pola precariedade laboral, polo desemprego, pola corrupción política…, en definitiva, pola degradación dos nosos dereitos sociais, políticos e económicos: polo secuestro da Democracia e fronte á crise do sistema. Estamos, daquela, ante unha manifestación inédita das clases populares, en tanto que explorada por primeira vez neste mes de maio.
Fronte a esta nova realidade, Edicións Laiovento non podía permanecer indiferente. Velaí a razón deste libro que tes nas túas mans: 15M: o pobo indignado, que pretende analizar a realidade do movemento 15-M dende unha óptica plural, procurando ofrecer unha visión calidoscópica do movemento que englobe a mirada analítica dun amplo grupo de persoas, procedentes de diversos campos científicos: a política, a economía, a historia, a filosofía, a socioloxía…, xunto coa mirada comprometida d@ activista e a mirada creativa d@ artista, e para iso contamos coa palabra de Alfredo Iglesias Diéguez, Xosé Manuel Beiras, Francisco Sampedro, Justo Beramendi, Xavier Vence, Teresa Moure, Fermín Bouza, Manoel Santos, Manuel Casal Lodeiro, David Rodríguez Rodríguez, Raimundo Viejo Viñas, Carlos Taibo, Roi Ribeira Bezerra, Nanina Santos, Fernanda Couñago Otero, Lupe Ces, Lídia Senra, Xoán Hermida González, Xabier Macías, Dionísio Pereira, Cláudio López Garrido, Miguel Fernández Blanco, Xosé María Álvarez Cáccamo, Margarita Ledo Andión, Diana Varela Puñal e Gustavo Pernas Cora.
A miña achega ao libro leva por título «Á procura dunha estratexia para unha auténtica Democracia nun contexto de colapso» e incorpora algunhas reflexións que xa tiña feito neste blog e noutros lugares. No texto falo da ameaza do Teito do petróleo (ou peakoil) e mais da oportunidade da Democracia Directa Dixital. Agardo que estas cuestións axuden aos lectores, moitos deles tamén activistas no Movemento Indignado, a pensar o novo mundo que debemos facer posible.
1 Comentario »
Escrito por: casdeiro en Economía, En castellano, Política, Social, tags: consumismo, consumo, decrecimiento, estilo de vida, izquierda, marxismo, solidaridad
En un reciente debate con el Ateneu Proletário Galego organizado en Galicia por la Escola Popular Galega en torno al Decrecimiento realicé una defensa del Decrecimiento como única opción posible ante el colapso entrópico que ha comenzado para nuestra civilización industrial. Este colectivo (el Ateneu) se mostró contrario al Decrecimiento y algunos de sus miembros llegaron a tildarlo de opción “reaccionaria” y “fascista”, aunque los excusaré en el escaso conocimiento que demostraron tener de las propuestas decrecentistas. Lo que me llamó mucho la atención fue su insistencia en que decrezcan los ricos: ponían como ejemplos a Amancio Ortega, y fácilmente hubieran podido incluir a Emilio Botín o a cualquier otro archimillonario gallego, español, europeo o mundial. En mi opinión esto revela hasta qué punto su fijación por una visión monetarista y ortodoxa de la realidad y de la crisis les impide ver la necesidad del Decrecimiento en todas las capas de las sociedades ricas. Aunque el 1% de los más ricos decreciese en su consumo personal de energía y recursos, la repercusión sería mínima en el estado actual de carrera hacia el colapso. Claro que existe un reparto escandalosamente desproporcionado de la riqueza en el mundo, pero el reparto del consumo de recursos que hace cada ser humano, es mucho menos desigual. Sí lo es entre diferentes países y estilos de vida (con EEUU a la cabeza con su delirante consumo per cápita), pero no así dentro de cada país y estilo de vida. Lógicamente el Decrecimiento no quiere ser homogéneo, sino ajustado a los excesos de cada uno/a: de cada país, de cada región, de cada organización y de cada individuo. Pero los excesos del Sr. Botín dudo mucho que sean mucho mayores que los de un mileurista español, simplemente porque por mucho que quiera consumir tiene unas limitaciones físicas como ser humano y a no ser que fuera un excéntrico que gastase millones de watios para encender neones que se vieran desde el espacio con su nombre, no supondría una diferencia en el consumo total de energía del país. Quienes defienden que los pobres de los países ricos no tienen nada que decrecer, y acusan únicamente a los ricos, están de nuevo confundiendo dinero con energía. La desigualdad en el consumo energético es muchísimo menor que en niveles de renta económica. Sin entender eso no podremos encontrarlos como compañeros de viaje en la Revolución urgente hacia el Decrecimiento. Ofuscados en la visión antiecológica de la economía, donde la lucha de clases es la única realidad existente, la base última sobre la que se fundamenta su credo único y verdadero, este tipo de marxistas le hacen un flaco favor a la izquierda. Como advertí seriamente al final del debate, corremos el riesgo de que este tipo de izquierdistas que se niegan a asumir su cuota de responsabilidad personal y colectiva en el crecimiento sin límites, acaben cambiando de ideología antes que aceptar un cambio en sus hábitos de vida. La izquierda implica solidaridad, y ¿qué solidaridad puede haber más importante hoy día que la que asegure un mañana a nuestros hijos y a los hijos de nuestros demás congéneres? Cada vez que cogemos el coche o gastamos innecesariamente electricidad, gas, o consumimos productos importados, da igual que creamos en el materialismo dialéctico o en la Escuela de Chicago: estamos contribuyendo a robarles ese futuro. No podemos lavarnos las manos y acusar a los plutócratas, porque su cuota de consumo personal es ridícula comparada con la del conjunto de la sociedad.
21 Comentarios »
Escrito por: casdeiro en Ciberactivismo, En castellano, Política, tags: ágora, asamblea virtual, capitalismo, d3, democracia de los ciudadanos, democracia directa, democracia representativa, elecciones parlamentarias, internet, izquierda, partidos políticos, Política, referéndum
Lo he dicho en otros lugares y momentos pero merece la pena insistir para dejarlo bien claro: los partidos políticos históricamente han desempeñado la función de representar a los ciudadanos mediante la presentación de candidaturas a las elecciones parlamentarias. Lo habrán hecho mejor o peor, no entraré en ese debate. Lo que está claro es que desde que existen medios para que el conjunto de los ciudadanos debata y decida en una asamblea permanente, esa función intermediadora de los partidos pierde todo su sentido. Por tanto, es hora de que los partidos políticos asuman con valentía su obsolescencia como interfaz representativa en Democracia y devuelvan la plena soberanía al pueblo, depositario de la misma.

Si ejercían la función legislativa y gubernativa era por delegación necesaria, ya que los ciudadanos no nos podíamos reunir todo el tiempo en el mismo lugar para tomar decisiones, al menos a niveles mayores que el municipio. Pero Internet lo cambió todo: ahora y de manera asíncrona todos los ciudadanos pueden informarse, debatir y tomar decisiones sobre todo aquello que les afecta. Si los partidos se niegan a reconocerlo y cederles el gobierno y la capacidad legislativa, demostrarán que no son realmente democráticos, y que pretenden usurpar la soberanía que el pueblo les cedió en el pasado por necesidad. Ese necesidad ya no existe. Es hora de que la Democracia Directa recupere su lugar y el Ágora ciudadana permanente sustituya al Parlamento representativo. El cheque en blanco cuatrianual debe ceder su lugar en la historia al referéndum permanente por medio de Internet.
A partir de ahora cualquier político decente debería reconocer que la función representativa ya no tiene sentido, y aun diría más: que es contraproducente y antidemocrática. Y no debería aceptar ser incluido/a en ninguna lista electoral usurpadora, a no ser en listas que acepten meramente trasmitir en todo momento la decisión de los ciudadanos, como las que ha esbozado Democracia Directa Digital (D3). Los partidos deben volver a ser meros laboratorios de ideas que proponer a la sociedad y dejar de intermediar en las funciones que ya no les corresponden. No nos representan ni necesitamos ya que lo hagan.
Lógicamente no podemos esperar semejante dignidad y altura de miras a los partidos de derecha, puesto que su función es representar los intereses de una minoría: la clase capitalista. Pero sí creo que los partidos de izquierdas deberían someterse a esta profunda trasformación, tener la valentía de renunciar a presentar candidaturas partidistas (de una parte) y aceptar que el objetivo prioritario es construir esta nueva Democracia de los Ciudadanos (no de los partidos), como única democracia auténtica posible y necesaria.
No Hay Comentarios »
Escrito por: casdeiro en Economía, En galego, Política, tags: autodeterminación, cataluña, cénit do petróleo, Economía, escocia, gail tverberg, galiza, independencia, nacionalismo, Política, soberanismo
Gail Tverberg é unha prestixiosa analista da cuestión do Teito do petróleo. Foi editora do web de referencia sobre a materia, The Oil Drum, e actualmente publica as súas reflexións e análises no seu propio blog, Our Finite World. Tverberg estivo hai pouco en Aragón, nun congreso internacional organizado pola UNED acerca do tema do peakoil, e no web do congreso está dispoñible a súa ponencia (e o PDF presentado) e mais unha breve pero interesante entrevista.
Os textos de Tverberg acerca da interrelación do Teito do petróleo coa economía, a sociedade, o emprego… sempre me pareceron moi rigorosos e ben explicados. Por iso me mereceu tanta atención un recente post dela no que fala das posibles saídas á situación de débeda que afrontan diversos países, con Grecia sendo hoxe o epicentro desta serie de convulsións económicas e políticas. O texto títulase Como pode un goberno amañar o seu problema coa débeda, e nel, tras facer un repaso das habituais solucións ensaiadas neste tipo de casos (inundar de cartos a economía nacional provocando inflación; programas de recurtes e/ou suba de impostos; reestruturación da débeda), menciona unha saída vencellada coa cuestión do peakoil e da que moi pouco se fala pero que xa ten precedentes históricos recentes e que coido debería facernos reflexionar nas nacións sen Estado.
Tverberg denomina a esta vía de resolución “do a disappearing act”, que poderíamos traducir libremente como facer mutis polo foro. Basicamente consiste en que o goberno que ten a débeda desaparece, e pode que outro novo o reemprace ou pode que non, cunha guerra ou revolución de por medio ou non. Se a débeda era un problema demasiado grave o novo goberno podería non facerse cargo das obrigas do goberno anterior. O exemplo máis coñecido deste tipo de saída foi a URSS, pero tambén sería o caso da separación de Checoslovaquia e da desintegración de Yugoslavia.
Tverberg lémbranos —como moitos outros especialistas no Teito do petróleo e como recollen estudosos do colapso das civilizacións ao longo da Historia como Joseph Tainter— que en situacións de colapso enerxético, manter territorios extensos requere máis enerxía da que un aparato estatal centralizado pode gastar, e que como consecuencia a descentralización remata en procesos de secesión, disgregación e independencia. En paralelo, se a enerxía escasea, o seu custo sube e resulta máis difícil recadar impostos porque a economía entra en recesión: xa que logo, os problemas da débeda soberana agrávanse, as solución habituais non funcionan e os Estados diríxense cara a bancarrota. Tverbeg explícanos como os servizos públicos, dependentes dun crecemento continuado da economía que forneza recursos ao Estado por vía fiscal, corren o perigo de deteriorarse gravemente ou mesmo desaparecer nunha situación así.
Ao final, cóntanos a analista estadounidense, a solución máis doada e efectiva resulta ser rendirse: os gobernos botan a toalla e por vía dunha revolución, guerra civil ou unha refundación do Estado, un novo goberno faise cargo e comeza de cero. Nos casos da URSS, Checoslovaquia e Yugoslavia, non houbo goberno que retomase o poder, pois houbo un desmembramento nas repúblicas ou rexións que constituían eses Estados. Tverberg considera que na actualidade ese tipo de saída resulta posible en diversos lugares, comezando por unha posible ruptura da Unión Europea, e mesmo os Estados Unidos ou Canadá, coas súas particularidades, poderían sufrir procesos de ruptura en diversas novas entidades estatais. Coida a autora que mesmo a nivel intraestatal poderían darse alí secesións, como por exemplo dentro de estados con gravísimo problemas de débeda como California ou Illinois, que se verían separados en diversas federacións de condados. Por suposto, remata Tverberg, os múltiples estados que no mundo están configurados actualmente por diversos grupos nacionais, etnias, relixións, etc. poderían sufrir análogos procesos, rachando por estas liñas de tensión diante das situacións irresolubles de débeda e de escaseza enerxética.
Resulta inevitable ollar para o Estado español nestas circunstancias xa que é un estado moi dependente do petróleo importado e un estado onde conviven malamente diversas entidades nacionais, entre elas a galega. Está tendo en conta esta perspectiva a estratexia do soberanismo galego? Xa dixen hai un tempo que vía ao independentismo un tanto desorientado, ancorado en marcos obsoletos, e sen consciencia das implicacións que un futuro de baixa dispoñibilidade enerxética e probable colapso estatal poden traer para as aspiracións dunha Galiza dona de seu e dos seus recursos. Vai sendo hora de actualizarse e traballar estratexicamente sobre estes posibles escenarios, que sen dúbida terán graves consecuencias sobre todo se a separación do Estado español non se produce pacificamente. Parece claro que Galiza non liderará a ruptura, pero se preto do 50% dos cataláns están xa a día de hoxe a favor da independencia, non resulta previsible que nun futuro próximo de agravamento da situación financeira en España esa opción medre en aceptación? Non resulta factible que outras nacións europeas sen Estado, como p.ex. Escocia, se constitúan en precedentes a nivel xurídico nun prazo de tempo acelerado polo colapso financeiro e enerxético? É preciso que o soberanismo galego analice seriamente estes escenarios e traballe a partir deles na construción dunha Galiza sen petróleo, que poderá ser unha Galiza independente.
2 Comentarios »
Hago el siguiente llamamiento a los partidos de izquierda trasformadora de todo el Estado Español, a sus militantes y a sus dirigentes, para que estén a la altura de los ciudadanos levantados e indignados y consideren muy seriamente la siguiente propuesta.

Esto NO es democracia
Dado que en este Estado no gozamos de una Democracia real, auténtica —es decir, de un gobierno del pueblo—, el primer deber de los partidos políticos que se consideren demócratas consiste en lograr la instauración de una verdadera Democracia. Por tanto, considero que deben renunciar a seguir jugando en esta falsa democracia, con las cartas marcadas por los poderes que realmente la controlan (y que no son el pueblo) en el vano intento de lograr mayorías trasformadoras imposibles en instituciones falsamente representativas, luchando desigualmente en contiendas electorales dominadas por la influencia mediática de los poderosos. Deben renunciar a participar en esta tiranía electiva que llaman democracia, renunciar a ser tiranos benévolos que gobiernen al pueblo, para ser como verdaderos demócratas, obedientes siervos de la voluntad popular.
La propuesta G12:O:D
Por lo tanto considero que deberían renunciar a presentar candidaturas con programas propios en las elecciones generales previstas para 2012 (quizás finales de 2011) y pasar a formar un revolucionario Frente por la Democracia, para lograr la transición, la evolución del sistema actual a una forma de democracia real, verdadera, que devuelva la soberanía al pueblo.
Para ello existen a mi entender dos vías:
- La vía que propone Democracia Directa Digital (D3): introducir la democracia directa en las instituciones representativas mediante un antipartido político sin programa cuyos electos se limitarán a votar en el Parlamento español aquello que los ciudadanos decidan en cada momento, principalmente mediante Internet.
- Acordar un programa de mínimos para la instauración de la Democracia, que podría basarse en puntos como los que propone el movimiento Democracia Real Ya u otros más centrados en la decisión ciudadana en todas las cuestiones fundamentales de la política del Estado:
- Reforma constitucional realizada los ciudadanos, como en Islandia.
- Reforma de la legislación pertinente para poner bajo control directo ciudadano los medios de comunicación públicos, algo clave para la determinación informada y verdaderamente libre de la voluntad popular.
- Revisión de todos los tratados internacionales que hayan implicado pérdida de soberanía desde 1975, incluyendo el euro y todas las políticas de la UE, para someterlos a aprobación en referéndum.
- Etc.
Entiendo que la primera vía es la que tiene un mayor potencial pero también comprendo que es la que más difícil de asumir les resultará a los partidos tradicionales. Creo que ambas merecen ser consideradas.
Los votos que sumarían todas las fuerzas minoritarias y trasformadoras del Estado, desde IU al Partido Antitaurino, pasando por todos los partidos ecologistas, Izquierda Anticapitalista, e incluso fuerzas anarcosindicalistas que habitualmente promueven el rechazo a las elecciones, podrían suponer un gran número de escaños, aprovechando a su favor las características de la deficiente e injusta Ley d’Hont.
Incluso, si se incluye en la opción 2 un punto programático para reconocer el derecho de autodeterminación de todos aquellos territorios del Estado que lo demanden, podrían sumarse votos de Bildu, BNG, ERC y otras fuerzas soberanistas de las naciones sin Estado.
Una apuesta a la altura del momento histórico
¿Van a seguir jugando con cartas marcadas nuestros partidos de izquierda o se plantarán gritando “¡Basta ya de farsas!”? ¿Harán posible la creación de una Democracia Real o seguirán intentando tomar el mando de una falsa democracia?
Las elecciones generales españolas de 2012 pondrán a prueba el carácter verdaderamente democrático de estas fuerzas, su altura de miras, su valor y generosidad para renunciar a gobernar con sus programas para simplemente devolver la soberanía al pueblo y a partir de ahí jugar con reglas nuevas, reglas limpias y democráticas, para ofrecer sus soluciones políticas en igualdad de condiciones. Reconozco que el cambio de cultura política que implica esta propuesta frentista es enorme, pero también lo son los retos, y el riesgo de catástrofe social y política a que nos enfrentamos si no reaccionamos ante la deriva de nuestras sociedades, que se dirigen al colapso social, ambiental, energético… civilizatorio.
A grandes males, grandes remedios. Ante la crisis del sistema, un sistema nuevo.
4 Comentarios »
|