Revista online de Poesia Militante
I Versión
Primero se llevaron a los comunistas
pero a mi no me importó
porque yo no era.
En seguida se llevaron a unos obreros
pero a mi no me importó
porque yo tampoco era.
Después detuvieron a los sindicalistas
pero a mi no me importó
porque yo no soy sindicalista.
Luego apresaron a unos curas
pero como yo no soy religioso
tampoco me importó.
Ahora me llevan a mi
pero ya es tarde.
II Versión
Primero se llevaron a los negros,
pero a mi no me importó porque yo no lo era.
Enseguida se llevaron a los judíos,
pero a mí no me importó,
porque yo tampoco lo era.
Después detuvieron a los sacerdotes,
pero como yo no soy religioso,
tampoco me importó.
Luego apresaron a unos comunistas,
pero como yo no soy comunista,
tampoco me importó.
Ahora me llevan a mí, pero ya es tarde.
III Versión
First they arrested Lumumba
I did not feel concerned
For Lumumba was a communist from Tetela tribe!
Second they hanged politicians on a Pentecost day
Why worry about it?
I did not expect any advantage from these politicians!
Later they shot unarmed students
But still this did not mean anything to me
Because the students were asked to keep quiet!
Two days ago they sent a Cardinal into exile
And then?
Did the Cardinal ever share his dividends with me?
Today they have arrested and tortured my neighbor
I have nothing in common with him
My neighbor is a proud boastful man from the Luba tribe!
Now it is me that they put in jail because of my writings
But it is too late!
[ bertolt brecht ]
Olhai o vagabundo que nada tem
e leva o sol na algibeira!
Quando a noite vem
pendura o sol na beira dum valado
e dorme toda a noite à soalheira…
Pela manhã acorda tonto de luz.
Vai ao povoado e grita:
- Quem me roubou o sol que vai tão alto?
E uns senhores muito sérios
rosnam:
- Que grande bebedeira!
E só à noite se cala o pobre.
Atira-se para o lado,
dorme, dorme…
[ Manuel da Fonseca ]
Dá o Outono as uvas e o vinho
Dos olivais o azeite nos é dado
Dá a cama e a mesa o verde pinho
As balas dão o sangue derramado
Dá a chuva o Inverno criador
Às sementes dá sulcos o arado
No lar a lenha em chama dá calor
As balas dão o sangue derramado
Dá a Primavera o campo colorido
Glória e coroa do mundo renovado
Aos corações dá amor renascido
As balas dão o sangue derramado
Dá o sol as searas pelo Verão
O fermento ao trigo amassado
No esbraseado forno dá o pão
As balas dão o sangue derramado
Dá cada dia ao homem novo alento
De conquistar o bem que lhe é negado
Dá a conquista um puro sentimento
As balas dão o sangue derramado
Que as balas só dão sangue derramado
Só roubo e fome e sangue derramado
Só ruína e peste e sangue derramado
Só crime e morte e sangue derramado.
No tempo aquil
cando os animales falaban,
decir libertá non era triste,
decir verdá era coma un río,
decir amor,
decir amigo,
era igoal que nomear a primavera.
Ninguén sabía dos aldraxes.
Cando os animales falaban
os homes cantaban nos solpores
pombas de luz e xílgaros de soños.
Decir teu e meu non se entendía,
decir espada estaba prohibido,
decir prisión somente era unha verba
sin senso, un aire que mancaba
o corazón da xente.
¿Cándo,
cándo se perdeu
iste gran Reino?
[ Celso Emílio Ferreiro ]
Aínda que non esteamos
de acordo co Sistema,
aproveitámonos del,
porque el tamén se aproveita de nós
aínda sen estar de acordo connosco.
[ Casdeiro, 25/12/2005 ]
Ahora mismo no estoy trabajando
-se supone-
escribo este poema.
Pero ya sé, eso no cuenta,
aunque se trate de hacer balance de uno,
recuento de los beneficios de nuestra existencia.
Qué lástima entonces el mundo,
qué lástima cuando no quiere tantas veces
que escribamos este poema,
que soñemos en esta línea
que queremos dibujar.
Que no quiere que miremos el mundo por dentro
lejos del precio y la etiqueta.
Ahora mismo no estoy trabajando,
y pregunto a la patronal, al Banco Central Europeo,
al Fondo Monetario Internacional:
¿Hay algún problema?
[ Juanjo Barral, “Teoría de la relatividad” ]
El hombre llega
a la Luna y luego
es incapaz
de alcanzar
el brazo
del hombre
que se ahoga
en un estrecho
paso
hacia la vida
que podía ser.
[ Juanjo Barral, “¿Todo ba vien?” ]
(fragmentos)
Con abraio crían ás veces
que chegaría a existir
a utopía libertaria
e ás veces crían que non,
aínda con máis abraio…
Era entón a Galicia anarquista
unhas cantas vivendas obreiras
como mapoulas moi abertas
nos barrios proletarios das Atochas,
unha casoupa clandestina en Cea
sobre as raíces do fento dentabrú,
unhas humildes moradas campesiñas
con liques de Badiña ou de Marselle,
onde non había moito que comer,
mais tampouco poder.
Era a Galicia corsaria sen estado,
nin deus nin amo de dentro nin de fóra,
luz e vida por Elviña e por Monelos,
resplandores sobre o abismo pola Silva,
ateneos nos Castros e nas Quintas
espertares no extremo das corbeiras,
leccións contra poder e servidume,
libres de imaxinar o que quixer,
libres para facer o que se pensa.
Porque non nos deixan cruzar os regos
cruzaremos os océanos, pensaban.
Non puido ter esperanza sen medo
nin medo sen esperanza María Bello Paz,
empacando peixe no porto d’A Coruña
ata a hora en que os poderes de xullo
bateron resistencias de mulleres
como pescadas que lesen a Spinoza
onde eu ámote anarquista ou morte.
Porque non nos deixan cruzar os ríos
cruzaremos os mares, está claro.
Así quizáis pensaba Teresa Varela Calviño,
sindicando xoubas no porto d’A Coruña
ata ser baleada polo chumbo de outubro,
a revolución na patela e a patela na cabeza
e o peixe despezado, destripado e empacado
polas mans nunca inertes da proletaria morta,
pois nos foxos comunais eu anarquista ámote.
Porque non nos deixan cruzar en barco
cruzaremos en latas de sardiñas.
Lares de María Otero e de Alicia Dorado,
refuxios coruñeses das Atochas,
Atocha Alta, Atocha Baixa, Monte Alto,
atochas nas alpargatas abatidas a balazos,
viúvas vermellas de mariñeiros sen mar,
presaxios de panadeiros sen pan,
abismos de albaneis sen andamios,
o pasado docemente selado con carimbo
de caucho e tinta azul,
o presente fuxindo clandestino,
o futuro purgando amargamente
e amargamente abortado con augardente alemá.
Morada de María de Allariz, Atocha Alta,
trinta e tres anos e morta con tres máis,
sen contar nenos feridos no masacre,
cantando a Internacional a berro aberto
como quen entra no inferno proclamando
utopías contra a angustia do fascismo.
Porque as crónicas non foron escritas
con tinta, senón co fío das costureiras
e a verdade na punta dunha agulla.
Alí foi a última vez que se viviu a vida
iluminando a loita con tanta liberdade,
pois ámote anarquista, última luz e ponte.
Faiado de Alicia en Villa Rosalía,
Rúa do Carme e vintecinco anos,
preguntou quizais Fournarakis a Acebedo,
pouco antes de morrer os dous a tiros:
- ¿Sabes que o nome da túa compañeira
significa a verdade en lingua grega?
- O nome da compañeira significa a verdade
en todos os idiomas do mundo, contestou.
- Pois a verdade vai morrer axiña,
terciou Alicia, e os tres máis outro
feneceron acribillados ante a última verdade,
e ámote alí anarquista iluminando aos libres.
Redada ao pé do premonitorio Matadoiro:
asalto a tiros infiltrándose polas espirais
sinuosas da delación nas sombras.
Á fin torturados, paseados, fusilados,
Brazo y Cerebro, Espartaco, Nervio,
Sin Dios ni Patria, Ni Dios ni Fronteras,
portugueses do grupo Inadaptables,
Germinal, Ideal, Intransigentes,
CNT, FAI, ningún deles sabería nunca
que Durruti morrería no Ritz.
Así se perecía n’A Coruña libertaria
dende 1936, data do último Medulio.
Porque non nos deixan cruzar a rúa real
cruzaremos a cidade imaxinada.
Ocultáronnos ás mulleres máis libres
e sen embargo fórano ata a fin.
Din que algunhas morreron por amor
aos anarquistas que agachaban,
o que é morrer tamén muller e ácrata.
Borráronas da historia e non obstante
setenta anos despois hai quen as ama.
Sardiñas para elas e unha libra de cereixas
vermellas como a súa primavera libertaria
e para sempre ámote anarquista ou nada.
Texto tirado da publicación “O resplandor das Atochas”, nº único publicado pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica de A Coruña, en memoria dos anarquistas asasinados en xullo de 1937 no bairro das Atochas.
Hai outro virus máis perverso
unha infección aínda peor
o virus que entre na túa cabeza
e para o que non chega o condón
estouche falando de discriminación
dos infectados, dos portadores
contra ese virus insolidario
e contra a SIDA, rock and roll
hai que matar o bicho pero non o pracer
amarse de goma, amarse de goma
poñerlle condón á superstición
xa temos bastante coa infección
moitas e moitos caeron xa
pono, ponllo, faino xa
presérvate do virus e da inquisición
e se ó teu lado alguén é portador
usa a medicina da comprensión
o peor contaxio é o terror
o peor remedio é a represión
o que da gusto nunca debe volverse disgusto
as precaucións son claras
sexo seguro pero sexo
os grupos de risco non existen
o risco maior é a intolerancia
todos somos portadores
portadores de prevención
ponlle condón á superstición
ponlle condón á inquisición
ponlle condon ó novo aparheid
pero que non pare o rock and roll
(estatísticas)
que se enteire o mundo todo
[ Antón Reixa ]
Un paso adiante e outro atrás. Galiza,
e a tea dos teus sonos non se move.
A esperanza nos teus ollos se espreguiza.
Aran os bois e chove.
Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mol coma unha uva.
Pro ti envólveste en sabas de mil anos,
e en soños volves escoitar a chuva.
Traerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Sulco vai, sulco ven. Xesús Maria!,
e toda cousa ha de pagar seu dezmo.
Desorballando os prados como sono,
o tempo vai de Praga a Pastoriza.
Vaise enterrando, sulco a sulco, o outono.
Un paso adiante e outro atrás. Galiza!